Wednesday, August 02, 2006

TARIAN ADAT EBUTRI

t tarian adat Ebutri.
Opname desa Faan Kei kecil
Posted by Picasa

ziekenzaal R.S. Hati Kudus

 Posted by Picasa

Mijn eerste reis naar de Kei eilanden

KEI eilanden. Deel 2

Die eerste nacht in mijn ziekenkamertje had ik geweldig goed geslapen, stukken beter dan in hut 732 van de kapal Tatamailau met 3 snurkende vreemde mannen waarmee ik dat kleine hok vulde.Om 6 uur in de ochtend werd ik gewekt door gepraat en geschuifel buiten . Ik keek tussen de gordijnen door en ik zag dat op deze vroege morgenstond het bezoekuur op de klasse-afdeling reeds begonnen was.
Na het verfrissende mandi-ritueel ging ik buiten voor mijn viproom zitten.De mensen ,die voorbij kwamen groeten allen , good morning mister en liepen dan weer peinzend door.Zeker een orang putih ,die ziek geworden is.Maar uiteindelijk kwamen er gasten ,die mij aandurfde te spreken.De conversatie verliep zoals ik verwacht had:Bapak sakit, bapak sendiri, sudah kawin ,berapa anak-anak???
Op al die vragen kon ik natuurlijk met tidak en ja antwoorden en de omstanders was het duidelijk dat ik hun taal goed sprak en toen ging het gesprek in hoog tempo verder , maar ik begreep er niets van want mijn kennis van de indonesische taal was zeer beperkt.En de keiezen maar lachen toen ze mijn vragende blik zagen. Na enige tijd wed het rustiger rond me en kon ik meer van de tuin en de gebouwen zien.
Ook zag hele bergen slippers voor iedere deur en als ik die slippers optelde en door 2 deelde wist ik hoeveel bezoek iedere patient had, de kinderen niet meegerekend want die schuifelde op blote voeten. En kinderen waren er veel; een vruchtbaar eiland dat klein Kei dacht ik zo in mijzelf: de Keiezen hebben goed naar de nederlandse missionarissen geluisterd :gaat en vermenigvuldig u!!! Maar ook de missiezusters ,die het ziekenhuis runden en in de kampongs gezondheidsvoorlichting brachten hebben zeker hun steentje bij gedragen om de kindersterfte terug te dringen.Omdat het buiten al behoorlijk heet begon te worden ging maar weer in mijn airco kamer zitten.
Om 9 uur werd er op de deur geklopt :het was suster Betty ,hoofd van de keuken , mister Franc makan pagi. Het ontbijt werd geserveerd in de ontvangstsalon van de dokter en de hoofdverpleegster. Het was een ruim voorziene Keiesche koffietafel , teveel voor mij alleen ; toen ik uitgegeten was en weer buiten stond zag ik dat de verpleegsters zich te goed deden aan alles wat ik had laten staan.
Van die lekkere hapjes zullen zij ook niet iedere dag genieten. Ik dacht zo in mijzelf zr.Agnita zal ook wel denken wat is die Franc een hongerlap.
tgen elven kwam br.van Os mij halen want hij wide mij de missiepost laten zien Als eerste liepen we naar het grote herdenkingsmonument voor mgr.Aerts en zijn gezellen.De plaats waar in 1942 mgr.Jan Aerts met 8 medebroeders en 5 paters door de Japanners gefusilleerd werden . Het waarom is nog steeds niet geheel duidelijk . Waren het in de ogen van de Jappen spionnen of saboteurs?? De lichamen van de priesres hebben dagen in zee gedreven aleer de Keiezen hun geliefde missionarissen konden begraven . Dit feit en alle vernielingen van missiegebouwen en scholen is een harde klap geweest voor de msc.
Na de oorlog is alles weer met veel moeite en inspanning weer opgebouwd.
Daarna wandelde we door de vroegere leproserie ,die onder leiding stond van de Nederlandse zuster Silverina. Een voor de lepralijders strenge zuster, maar dat was wel nodig in die dagen, ook de zieken verlangde naar wat liefde en wat daarbij hoorde.
Deze leproserie bestaat uit een aantal kleine houten huisjes aan het strand gesitueerd rond een eenvoudige kerk. In deze huisjes wonen nu gezonde mensen , grote gezinnen en ook hier hoorde ik de hele tijd :mister, mister ,good morning.
hoewel het allang middag was, zouden de Keiezen geen benul van tijd hebben want op elk uur van de dag hoor je good morning.Maar hun kennis van de Engelse taal reikt ook niet veel verder dan die paar woorden.
Rond 3 uur keerde ik weer zieken huis waarts om in de mandikamer wat af te koelen van de verschrikkelijke hitte en na het makan siang ging ik eens rondkijken op de derde klas afdeling.Wat ik daar zag kon ik met mijn westerse ogen niet geloven. Grote zalen met oude verveloze bedden zonder matrassen , hele families op bezoek , stil voor zich uitstarend op de rand van het bed. Zelfs honden werden toegelaten tijdens het bezoekuur.
Het aardigst was nog de kraam afdeling. Hier komen de nieuwe Keieeesjes ter wereld; schatjes om te zien en allemaal lekker warm in gepakt tot zelfs dikke handschoentjes aan .En dat in de tropen.
De babys sliepen in mandjes ,die achter op de bed rand hingen . Het was de jonge moeders verboden om samen met het kind in het grote bed te slapen, want het gebeurde wel eens dat de moeder boven op het kind ging liggen gevolgd door een tragische verstikkingsdood.Dan krijsten de zusters om de boze geesten te verjagen;in deze geesten beleving geloven de Keiezen nog heel sterk.
dood ,ziekte en schuld liggen daar heel dicht bij elkaar.

Zo, deze dag is weer bijna ten einde en morgen komt de chauffeur van pastor Anton Gielen mij ophalen om mij kennis te laten maken met de mensen en de natuur van de Kei eilanden
Franc Le Blanc

rumah sakit Hati Kudus Langgur Kei kecil

De keuken van het ziekenhuis Posted by Picasa

Tuesday, August 01, 2006


Mijn eerste reis naar de KEI eilanden
in de Molukken.

In de winter 1996 begon het bij mij weer te kriebelen;ik wilde weer op reis en naar de Molukken gaan. Ik had al veel eilanden in Indonesia gezien en wilde iets heel anders.Ik had al veel over de Molukse eilanden gelezen en mijn grote wens, was een tocht te maken naar de zuid-wester eilanden. Dit eilanden gebied is bij toeristen geheel onbekend en een vacantie daar vraagt dan toch wel enige voorbereiding. Bij wie kon ik die informatie beter verkrijgen dan bij de emeritus bisschop van het bisdom Amboina mgr.A. Sol msc.
Mgr.Sol woont en werkt in Ambon stad en bezit daar een grote bibliotheek,perpustakaan RUMPHIUS. Deze bibliotheek bevat een enorm aantal deels antieke boeken over de geschiedenis van de Molukken en cultuur met name die van de vergeten eilanden Kei, Tanimbar ,Babar ,Wetar en Aru.Bij de bewoners van de vergeten eilanden is mgr.Sol een heilige(en misschien is hij dat ook wel).
Toen ik op het vliegveld van Ambon landde wachte mgr.Sol mij op en zorgde voor een goed onderdak in het guesthouse van Jan Hekkers, een Nederlands sprekende Molukker, die ik toevallig twee jaren terug ontmoet had op Saparua9een eiland vlak bij Ambon.
In de bibliotheek van mgr.Sol kon ik naar hartelust snuffelen om me voortebereiden op het avontuur. Mgr. Sol zorgde voor een aantal aanbevelingsbrieven bestemd voor het ziekenhuis Rumah Sakit Hati Kudus in Langgur alwaar ik in de Viproom zou verblijven.Ook een brief voor zuster Agnita p.b.h.k.die overste was van het zusterklooster in Langgur.In Langgur is en was de centrale missiepost van de Nederlandse paters msc en de zusters,dochters van het heilig hart, gevestigd.
Er woonde en werkte in die tijd nog twee missionarissen op de Kei eilanden nl. pastor Anton Gielen ,die verantwoordelijk was voor een groot aantal parochies op Klein Kei en broeder Cor van Os verantwoordelijk voor de middelbare technische school en waterleidingprojecten op Groot Kei.Helaas zijn beide missionarissen op veel te jonge leeftijd overledentot zeer groot verdriet van de Keiezen.
Na een week verblijf op Ambon zou ik op maandagmorgen met een vliegtuigje om 6 uur in de ochtend vertrekken naar de Kei eilanden; om 4 uur in de ochtend reed de chauffeur van mgr.Sol voor om mij naar het vliegveld Pattimura te brengen.

Nadat mijn bagage gewogen was kreeg ik te horen dat ik niet meekon en kon ik weer terug naar mijn logeeradres . Ik hoorde dat zoiets vaker voorkomt er zijn dan hoge ambtenaren en chinezen ,die ook wegwillen en dan de ambtenaren op het vliegveld omkopen.Pech gehad!!!!!!
De volgende dag is er besloten dat ik dan maar met de boot zou gaan. Ik kon op de valreep nog een ticket voor de kapal Tatemalau krijgen . Deze boot vaart van Jakarta via Ambon naar Kei en Tanimbar.Deze reis duurde ongeveer 20 uur en ik zou de volgende dag om 11 uur in de ochtend in de haven van Tual aankomen alwaar broeder van Os mij op zou halen. En inderdaad toen ik in Tual de hoofdstad van Maluku tenggara barat aankwam ontdekte ik daar een lange blanke man .
,die mij vertelde dat mgr.Sol vanuit Ambon had opgebeld om mij op te halen en mij naar het ziekenhuis te brengen .Broeder van Os bleek een wat verlegen man te zijn
maar zo als later bleek enorm betrokken voor alle zaken waar hij voor ingeschakeld wordt.
Bijna alles wat je voor het eerst ziet wordt gekleurd door je eigen stemming. Mijn stemming was die dag niet zo best ( slecht geslapen en gegeten) en misschien krijg je daardoor een slechte eerste indruk van Klei Kei en de hoofdstad Tual.
Na een tocht van ongeveer 20 minuten kwam ik als tamu sehat aan in het missie-ziekenhuis alwaar een geweldig diner , klaargemaakt door de zusters op mij te wachten stond. Die eerste dag zou ik verder uitrusten in mijn met airco voorziene kamer en bed met klamboe.
De volgende dag zou ik dan beginnen aan mijn verkenningstocht in een voor mij echt vreemde wereld.
Wordt vervolgd.

Franc Le Blanc

dancers from desa LAURAN

 Posted by Picasa