Tuesday, August 01, 2006


Mijn eerste reis naar de KEI eilanden
in de Molukken.

In de winter 1996 begon het bij mij weer te kriebelen;ik wilde weer op reis en naar de Molukken gaan. Ik had al veel eilanden in Indonesia gezien en wilde iets heel anders.Ik had al veel over de Molukse eilanden gelezen en mijn grote wens, was een tocht te maken naar de zuid-wester eilanden. Dit eilanden gebied is bij toeristen geheel onbekend en een vacantie daar vraagt dan toch wel enige voorbereiding. Bij wie kon ik die informatie beter verkrijgen dan bij de emeritus bisschop van het bisdom Amboina mgr.A. Sol msc.
Mgr.Sol woont en werkt in Ambon stad en bezit daar een grote bibliotheek,perpustakaan RUMPHIUS. Deze bibliotheek bevat een enorm aantal deels antieke boeken over de geschiedenis van de Molukken en cultuur met name die van de vergeten eilanden Kei, Tanimbar ,Babar ,Wetar en Aru.Bij de bewoners van de vergeten eilanden is mgr.Sol een heilige(en misschien is hij dat ook wel).
Toen ik op het vliegveld van Ambon landde wachte mgr.Sol mij op en zorgde voor een goed onderdak in het guesthouse van Jan Hekkers, een Nederlands sprekende Molukker, die ik toevallig twee jaren terug ontmoet had op Saparua9een eiland vlak bij Ambon.
In de bibliotheek van mgr.Sol kon ik naar hartelust snuffelen om me voortebereiden op het avontuur. Mgr. Sol zorgde voor een aantal aanbevelingsbrieven bestemd voor het ziekenhuis Rumah Sakit Hati Kudus in Langgur alwaar ik in de Viproom zou verblijven.Ook een brief voor zuster Agnita p.b.h.k.die overste was van het zusterklooster in Langgur.In Langgur is en was de centrale missiepost van de Nederlandse paters msc en de zusters,dochters van het heilig hart, gevestigd.
Er woonde en werkte in die tijd nog twee missionarissen op de Kei eilanden nl. pastor Anton Gielen ,die verantwoordelijk was voor een groot aantal parochies op Klein Kei en broeder Cor van Os verantwoordelijk voor de middelbare technische school en waterleidingprojecten op Groot Kei.Helaas zijn beide missionarissen op veel te jonge leeftijd overledentot zeer groot verdriet van de Keiezen.
Na een week verblijf op Ambon zou ik op maandagmorgen met een vliegtuigje om 6 uur in de ochtend vertrekken naar de Kei eilanden; om 4 uur in de ochtend reed de chauffeur van mgr.Sol voor om mij naar het vliegveld Pattimura te brengen.

Nadat mijn bagage gewogen was kreeg ik te horen dat ik niet meekon en kon ik weer terug naar mijn logeeradres . Ik hoorde dat zoiets vaker voorkomt er zijn dan hoge ambtenaren en chinezen ,die ook wegwillen en dan de ambtenaren op het vliegveld omkopen.Pech gehad!!!!!!
De volgende dag is er besloten dat ik dan maar met de boot zou gaan. Ik kon op de valreep nog een ticket voor de kapal Tatemalau krijgen . Deze boot vaart van Jakarta via Ambon naar Kei en Tanimbar.Deze reis duurde ongeveer 20 uur en ik zou de volgende dag om 11 uur in de ochtend in de haven van Tual aankomen alwaar broeder van Os mij op zou halen. En inderdaad toen ik in Tual de hoofdstad van Maluku tenggara barat aankwam ontdekte ik daar een lange blanke man .
,die mij vertelde dat mgr.Sol vanuit Ambon had opgebeld om mij op te halen en mij naar het ziekenhuis te brengen .Broeder van Os bleek een wat verlegen man te zijn
maar zo als later bleek enorm betrokken voor alle zaken waar hij voor ingeschakeld wordt.
Bijna alles wat je voor het eerst ziet wordt gekleurd door je eigen stemming. Mijn stemming was die dag niet zo best ( slecht geslapen en gegeten) en misschien krijg je daardoor een slechte eerste indruk van Klei Kei en de hoofdstad Tual.
Na een tocht van ongeveer 20 minuten kwam ik als tamu sehat aan in het missie-ziekenhuis alwaar een geweldig diner , klaargemaakt door de zusters op mij te wachten stond. Die eerste dag zou ik verder uitrusten in mijn met airco voorziene kamer en bed met klamboe.
De volgende dag zou ik dan beginnen aan mijn verkenningstocht in een voor mij echt vreemde wereld.
Wordt vervolgd.

Franc Le Blanc

0 Comments:

Post a Comment

<< Home