Wednesday, August 02, 2006

Mijn eerste reis naar de Kei eilanden

KEI eilanden. Deel 2

Die eerste nacht in mijn ziekenkamertje had ik geweldig goed geslapen, stukken beter dan in hut 732 van de kapal Tatamailau met 3 snurkende vreemde mannen waarmee ik dat kleine hok vulde.Om 6 uur in de ochtend werd ik gewekt door gepraat en geschuifel buiten . Ik keek tussen de gordijnen door en ik zag dat op deze vroege morgenstond het bezoekuur op de klasse-afdeling reeds begonnen was.
Na het verfrissende mandi-ritueel ging ik buiten voor mijn viproom zitten.De mensen ,die voorbij kwamen groeten allen , good morning mister en liepen dan weer peinzend door.Zeker een orang putih ,die ziek geworden is.Maar uiteindelijk kwamen er gasten ,die mij aandurfde te spreken.De conversatie verliep zoals ik verwacht had:Bapak sakit, bapak sendiri, sudah kawin ,berapa anak-anak???
Op al die vragen kon ik natuurlijk met tidak en ja antwoorden en de omstanders was het duidelijk dat ik hun taal goed sprak en toen ging het gesprek in hoog tempo verder , maar ik begreep er niets van want mijn kennis van de indonesische taal was zeer beperkt.En de keiezen maar lachen toen ze mijn vragende blik zagen. Na enige tijd wed het rustiger rond me en kon ik meer van de tuin en de gebouwen zien.
Ook zag hele bergen slippers voor iedere deur en als ik die slippers optelde en door 2 deelde wist ik hoeveel bezoek iedere patient had, de kinderen niet meegerekend want die schuifelde op blote voeten. En kinderen waren er veel; een vruchtbaar eiland dat klein Kei dacht ik zo in mijzelf: de Keiezen hebben goed naar de nederlandse missionarissen geluisterd :gaat en vermenigvuldig u!!! Maar ook de missiezusters ,die het ziekenhuis runden en in de kampongs gezondheidsvoorlichting brachten hebben zeker hun steentje bij gedragen om de kindersterfte terug te dringen.Omdat het buiten al behoorlijk heet begon te worden ging maar weer in mijn airco kamer zitten.
Om 9 uur werd er op de deur geklopt :het was suster Betty ,hoofd van de keuken , mister Franc makan pagi. Het ontbijt werd geserveerd in de ontvangstsalon van de dokter en de hoofdverpleegster. Het was een ruim voorziene Keiesche koffietafel , teveel voor mij alleen ; toen ik uitgegeten was en weer buiten stond zag ik dat de verpleegsters zich te goed deden aan alles wat ik had laten staan.
Van die lekkere hapjes zullen zij ook niet iedere dag genieten. Ik dacht zo in mijzelf zr.Agnita zal ook wel denken wat is die Franc een hongerlap.
tgen elven kwam br.van Os mij halen want hij wide mij de missiepost laten zien Als eerste liepen we naar het grote herdenkingsmonument voor mgr.Aerts en zijn gezellen.De plaats waar in 1942 mgr.Jan Aerts met 8 medebroeders en 5 paters door de Japanners gefusilleerd werden . Het waarom is nog steeds niet geheel duidelijk . Waren het in de ogen van de Jappen spionnen of saboteurs?? De lichamen van de priesres hebben dagen in zee gedreven aleer de Keiezen hun geliefde missionarissen konden begraven . Dit feit en alle vernielingen van missiegebouwen en scholen is een harde klap geweest voor de msc.
Na de oorlog is alles weer met veel moeite en inspanning weer opgebouwd.
Daarna wandelde we door de vroegere leproserie ,die onder leiding stond van de Nederlandse zuster Silverina. Een voor de lepralijders strenge zuster, maar dat was wel nodig in die dagen, ook de zieken verlangde naar wat liefde en wat daarbij hoorde.
Deze leproserie bestaat uit een aantal kleine houten huisjes aan het strand gesitueerd rond een eenvoudige kerk. In deze huisjes wonen nu gezonde mensen , grote gezinnen en ook hier hoorde ik de hele tijd :mister, mister ,good morning.
hoewel het allang middag was, zouden de Keiezen geen benul van tijd hebben want op elk uur van de dag hoor je good morning.Maar hun kennis van de Engelse taal reikt ook niet veel verder dan die paar woorden.
Rond 3 uur keerde ik weer zieken huis waarts om in de mandikamer wat af te koelen van de verschrikkelijke hitte en na het makan siang ging ik eens rondkijken op de derde klas afdeling.Wat ik daar zag kon ik met mijn westerse ogen niet geloven. Grote zalen met oude verveloze bedden zonder matrassen , hele families op bezoek , stil voor zich uitstarend op de rand van het bed. Zelfs honden werden toegelaten tijdens het bezoekuur.
Het aardigst was nog de kraam afdeling. Hier komen de nieuwe Keieeesjes ter wereld; schatjes om te zien en allemaal lekker warm in gepakt tot zelfs dikke handschoentjes aan .En dat in de tropen.
De babys sliepen in mandjes ,die achter op de bed rand hingen . Het was de jonge moeders verboden om samen met het kind in het grote bed te slapen, want het gebeurde wel eens dat de moeder boven op het kind ging liggen gevolgd door een tragische verstikkingsdood.Dan krijsten de zusters om de boze geesten te verjagen;in deze geesten beleving geloven de Keiezen nog heel sterk.
dood ,ziekte en schuld liggen daar heel dicht bij elkaar.

Zo, deze dag is weer bijna ten einde en morgen komt de chauffeur van pastor Anton Gielen mij ophalen om mij kennis te laten maken met de mensen en de natuur van de Kei eilanden
Franc Le Blanc

0 Comments:

Post a Comment

<< Home